خیابان های خون آلود

من آنم

khiaban — Tue, 29 Dec 2009 21:31:21 GMT

من یک رختخواب ام . لطفا مرا از روی زمین جمع کنید

من یک ماشین کثیفم لطفا مرا بشویید.

من یک مسواکم لطفا مرا بزنید

من یک سوزن ته گرد ام لطفا مرا در جایی فرو کنید

من یک آهنربای یخچالم. مرا بچسبانید

من یک توپ بیلیاردم. حالم را ببرید!

من یک زمین صافم . رویم فوتبال بازی کنید

من یک ترانزیستورم. مطمئن ام بلد نیستید با من چکار کنید

من یک بالن ام. کار خاصی نکنید. تماشایم کنید . همیشه دوست داشتم یک بالن باشم .یک بالن قرمز زیبا. تماشایم کنید

من یک قوری گل قرمزی ام. اگه تونستید اسممو 10 بار پشت سر هم بگید

بلاحه (بداحه ی بلاحت بار)

khiaban — Tue, 22 Dec 2009 23:17:09 GMT

نمیدانم آیا آدم فضایی ها آدم به حساب می آیند؟

و اگر می آیند کسی آنها را داخل آدم حساب میکند

و اگر نمیکنند چرا سعی نمیکنند آدمشان کنند

آدم آهنی ها چطور؟؟

---------------------------------------------

همانطور که قبلنها گفتم برای بهتر دیدن باید به انعکاس ها افزود.

اما یادتان باشد شفافیت با انعکاس فرق دارد. انعکاس یعنی بازتاب دادن جهان بیرون ولی شفافیت یعنی عبور داد جهان بیرون. شفافیت صد در صد یعنی محو کامل . یعنی نبودن .نابودی

انعکاس کامل هم یعنی بی هویتی یعنی تنها جزئی بسیار تاثیر پذیر از محیط . یعنی وابسطه به محیط و در نتیجه وجود نداشتن

جالب است که این دو خاصیت با اینکه از نظر فیزیکی کاملا مخالف هم عمل میکنند اما در عمل میتوانند به یک جا ختم شوند

-------------------------

caustic

khiaban — Sun, 13 Dec 2009 20:13:12 GMT

برای بهتر دیدن هر چیزی باید به انعکاس ها افزود.

باید شفافش کرد. برق بزند. همه چیز تصویر خودش را درون آن و با امضای آن ببیند و خودش هم تصویر خودش را در همه چیز.

هر چند سایه را نباید دور انداخت که ابن نیمه ی تاریکی را تا وجود نداشته باشی نداری. که اگر به نداشتنش ببالی وجود نداری.

چراغ ها را روشن کنید. یک نفر میخواهد باشد.

مانرو

khiaban — Mon, 30 Nov 2009 19:09:45 GMT

باران را تف میکنم و با امید خاکستری گره میزنم باز

بند چکمه هایم را

طناب این چادر رقصنده در باد را

هنجره ی لرزان از ترس فریاد را

محکم میکنم.

بی سیم و باند و آمپیلی .بی منت شش هایم فریاد میزنم رو به پشت سرم

به آن جایی که خود کوچولویم پشت فرمان این جسد غول آسا نشسته است

بگزار این هدفون ها من را کر کند.

بگزار از این به بعد حرفهای هیچکس را نفهمم

نه آن پیرمرد خالی بندی که از آلمان تخیلی خودش آمده بود و نام و نشان روزنامه های روی دکه را از من میپرسید.

نه آن دخترک معصومی که زیر ضرب ساب ووفر های در حال رزم ترنس و نور سبز لیزر نفهمیدم چه گفت و خندیدم و او هم خندید و من نفهمیدم چرا و او هم نفهمید که من نفهمیدم و شاید او هم

بگزار این هدفون ها مرا کر کند برادر

بگزار این صدای قدیمی فریاد بزند

What the hell are you waiting for??

بیمارم کن و من عشق بازی میکنم با هر ویروسش

زخمی کن و من از خون این تن شراب میگیرم

من از فحش های تو آهنگ رپ میسازم

من کوچه ها را به هم گره میزنم. ترن هوایی میسازم.

اتوبوس ها را میبوسم!

رعد و برق را لیس میزنم

آسمان را خط خطی میکنم با ماژیکهای پای تخته سفید

تخته ای که سیاه و سفیدش هیچ چیز به من یاد نداد

من این باران آدمکش را هرت میکشم و تف میکنم

پسماند

khiaban — Sat, 28 Nov 2009 14:17:01 GMT

بادهای رادیو اکتیویته لرزه های رو به ریزش این سرزمین صحرایی نیمه مرده را هر روز بیشتر میکند و من هنوز باور نمیکنم که اینجا جای دیگریست. نه دیگر آنی که من میشناختم. رودخانه هایش را چیزی غریب فرا گرفته که من نمیشناسم. مردمانش هم نیستند انگار و هستند ولی انگار نه انگار که .

بوی مرگ میدهد این ستاره ی کوچولو

نور خورشیدش(نور خورشیدم؟) دیگر آن چیزی نیست که باید. هر چند که من هم یادم نیست که چه بود و هیچکس دیگر هم و شاید از اولش همین بود و ما نمیفهمیدیم.

ماسه دارد زیاد میشود.

صخره ها هر روز باریکتر و بلند تر میشوند . تیز تر

سایه ها کمتر و تاریکی بیشتر

اسب های آهنین رفته اند از این صحرای من. از این دریای من .از این

آسمان بی اوزون را مینگرم که دیگر نه سقف است . که دریچه ایست گشاده به روی یونیورسی که ما را میبلعد.

من از آن همه کهکشان زیبای آن بالا میترسم.

روزی فرکانسی این دور و اطراف میخواند و میرفت و امروز نیست.

می کده ها هم انگار دیگر جای امن فرار هیچکس نیست و هیچکس نیست پشت پیشخوان این بار و آن میکده.

ساقی های ولگرد هم مرده اند انگار

corner

khiaban — Wed, 25 Nov 2009 20:18:55 GMT

اگر قرار شد روزی همه چیز را پاک کنند.

اگر خواستند محو کنند. زمین را آسمان را

هر چیزی که چشم را می آزارد . هر نقطه ای . خطی. ستاره ای . راهی

اگر خواستند. مرا خبر کنید.

من آن گوشه ی دور افتاده ی کیهان را می خواهم.

آن کنج تاریک فضای بی کران . آن جا که هیچ ستاره ای نیست. هیچ کهکشانی

میخواهم آن جا بنشینم

اجسام

khiaban — Thu, 24 Sep 2009 23:08:19 GMT

اقای ازرائیل کجایی بابا!

ما خیلی حال و حوصله داریم

تو هم مثل همه مارو قال بزار

من طابوتم را چراغانی دوست دارم

جسدم را با هروئین غسل دهید

مهمانی بگیرید

همه را دعوت کنید

موسیقی ..

مواد...

مشروب

همه آن چیزهایی که من دوست دارم

جسدم را در هروئین بخوابانید. تا همه از من استنشاغ کنند

گران است

میدانم

حتی رویای مرگ هم گران است.

خارج از دسترس

khiaban — Sat, 05 Sep 2009 18:25:23 GMT

چیزی برای کشیدن جز نفس و سیگار ندارم.

به آینه ای که تا پارسال ما تو بود و امسال نیست مینگرم

بی ربطم .بی ربط عین خودت.

اشتباهی ام مثل مسعود شصت چی

جایم اینجا نبود. تو صندلی ات را با هزار تعارف به من دادی

تا شاید راحت باشم .اما نبودم. حتما قصد بدی داشتی

وگرنه کدام دختری اینقدر مهربان است. برو خودت را سر کار بزار مسخره!

اه ! پس این ازرائیل کدام گوری گیر کرده . پشت کدام ترافیک .

توی کدام صف ثبت نام . لای جمعیت کدام مترو.

موبایلش هم جواب نمیدهد

مردن هم مارا مسخره کرده!

شاید هم علاف ماچ و بوسه و تعارف کسی شده.

"بفرمایید تو یه چایی چیزی."

"دست شما درد نکند . مزاحم نمیشوم. اشهد را بخوانید که برویم."

تا شب چیزی نمانده . نکند مرا بگزارد برای فردا

.........

روی شانه ام میزنی . به خودم می آیم و به بالا نگاه میکنم.

تویی . میگویی:"آقا ببخشید! من پشیمان شدم. میشه صندلی ام را پس بدید؟"

بی حرف بلند میشوم . تو مینشینی و به سوی دیگری نگاه میدوزی

خیالم راحت میشود که قصد بدی نداشتی .

اتوبوس تلوتلو خوران میرود

ب،ا،ر،ا،ن،ى

khiaban — Sun, 21 Dec 2008 09:34:11 GMT

باران را بو بکش

نه جادوگر قبیله ای نه هواشناس بی بی سی

بیکار باش و این شلاغک های دل انگیز را بو بکش

دنبال ابر نگرد. بی ابر هم گاهی باران می بارد

اصالت باران منت ابر را لازم ندارد.

بدرقه ای بیش نیست . ابر پرچم لشگر قطره هاست. لشگر بی پرچم هم توان حمله دارد

حمله ای به زمین . شیرجه ای تا خاک

تا نقطه ی پایان همه چیز

از ما چه منت که از خاکیم و به خاک میرویم؟

باران چه کند که از آسمان است و به خاک می آرامد

بو بکش

مغناطیس بی مفهوم زمین را تماشا کن که از باران بالا میرود

زمینی که دلخوش به جاذبه ایست که از تواضع باران است نه قدرت زمین.

فرو میریزد و بند می آید روزی. ساعتی

فرصت بو کشیدنش را به هیچ چیز نفروش

یک

khiaban — Tue, 23 Sep 2008 20:25:43 GMT

گاهی باخ هم تمیتواند فرق بین صدای ویلون و گیتار الکتریک را بفهمد

این را نه فیلسوفی گفته نه دانشمندی نه باخی نه حتی خودم .

یک نفر داشت از پس فکرم رد میشد . این را گفت و رفت .

چیزی مثل یک چاقوی کوچک را روی دیوار میکشید و میرفت

رنگش پریده بود ولی خونسرد به نظر میرسید

بال نداشت . پس فرشته نبود

شاخ نداشت . پس شیطان نبود